← De Montmartre-cabaretshow — terug naar de volledige gids

De geschiedenis

De cancan en de molen

Waar de cancan vandaan komt, wie het molencabaret in 1889 opende, wat Toulouse-Lautrec er schilderde en wat in 1915 afbrandde, op basis van publieke bronnen.

Door Montmartre Cabaret Guide · feiten laatst gecontroleerd

Reserveer je avond ↗

Kort antwoord

Men gelooft dat de cancan is voortgekomen uit de laatste figuur van de quadrille, en tegen de jaren 1890 had hij professionele sterren. Het cabaret in Montmartre opende in oktober 1889, gerund door Joseph Oller en Charles Zidler, en de affiches van Toulouse-Lautrec droegen de naam over de grenzen. Brand verwoestte het eerste gebouw in 1915 en het herbouwde cabaret heropende in 1925, wat verklaart waarom de molen van vandaag een reconstructie is. Wikipedia noemt het de bakermat van de moderne vorm van de cancan.

Een dans uit de quadrille

Een doek in stippeltechniek van twee danseressen in roze rokken die hoog schoppen voor een musicus, van achteren gezien
Seurats schilderij van de hoog schoppende dans, Le Chahut, 1889–90. · Photo: Georges Seurat, public domain, via Wikimedia Commons

De cancan is een energieke dans die in de jaren 1840 populair werd in de Parijse muziekhallen. Wikipedia zegt dat hij vermoedelijk is voortgekomen uit de slotfiguur van de quadrille, een gezelschapsdans voor vier of meer paren. De belangrijkste kenmerken zijn krachtig zwaaien met rokken en onderrokken, hoge schoppen, spagaat en radslagen. Hij gold als schandalig, deels omdat de schoppen opzettelijk onthullend waren, en er zijn incidentele arrestaties bekend, hoewel het artikel geen bewijs vindt van een algeheel verbod.

De opening in 1889

Het cabaret opende op 6 oktober 1889 aan de voet van de heuvel van Montmartre. Joseph Oller, een in Catalonië geboren ondernemer, was de oprichter en Charles Zidler de bedrijfsleider. Wikipedia beschrijft het doel als het lokken van welgestelde Parijzenaars naar de modieuze wijk en vermeldt dat de tuin een grote olifant huisvestte. Het noemt de champagne-avonden, de nieuwe dans en een zaal die was gebouwd voor snelle decorwisselingen als redenen voor het vroege succes.

De rode molen

Een zwart-wit straatfoto van een cabaretgevel met een molen op het dak, een auto aan de stoeprand en enkele mensen op het trottoir
De gevel van het cabaret op een vroege persfoto uit de collectie van Agence Rol. · Photo: Agence Rol, public domain, via Wikimedia Commons

De Franse Wikipedia zegt dat Oller en Zidler zich een grote molen voorstelden, rood geschilderd en 's nachts verlicht, als een teken dat zichtbaar was vanaf de grands boulevards, en dat Adolphe Willette hem tekende. Hij verschilde van de andere molens op de heuvel, die graan en gips hadden gemalen. Deze bestond om de zaak reclame te maken. Het teken werkte: een rode molen op het dak is nog steeds het herkenningspunt van het cabaret.

La Goulue en Valentin

La Goulue, de Vraatzuchtige, was de artiestennaam van Louise Weber. Wikipedia vermeldt dat ze danste met Valentin le Désossé, Valentin de Botloze, een amateurdanser die 's nachts eigenlijk wijnhandelaar was, toen het cabaret opende. Beiden waren meteen sterren. Ze werd de best betaalde artieste van haar tijd, en in de jaren 1890 had de cancan professionele sterren zoals zij en Jane Avril, terwijl die vroeger vooral door studenten in openbare danszalen werd gedanst.

Toulouse-Lautrecs affiches

Een gele lithografie-affiche van Toulouse-Lautrec met een danseres in een bolletjeslijfje en opgeheven rokken naast een lange grijze figuur met hoge hoed
Een affiche van Toulouse-Lautrec van La Goulue uit 1891. · Photo: Henri de Toulouse-Lautrec, public domain, via Wikimedia Commons

Henri de Toulouse-Lautrec kreeg opdracht voor affiches toen het cabaret opende, en het artikel over hem vermeldt dat het cabaret een stoel voor hem reserveerde en zijn schilderijen tentoonstelde. Zijn eerste affiche voor de zaak, in 1891, toonde La Goulue. Het artikel over de Moulin Rouge schrijft zijn affiches en schilderijen toe aan de snelle en internationale verspreiding van haar faam. Voor velen blijven ze de manier waarop het cabaret wordt herinnerd.

Brand in 1915, heropgebouwd in 1925

Op 27 februari 1915 werd het gebouw tijdens bouwwerkzaamheden door brand verwoest, en het bleef negen jaar gesloten. In 1925 heropende het. Wikipedia schrijft de molenconstructie die vandaag de voorgevel bepaalt toe aan Gesmar, een jonge decorontwerper. Hetzelfde artikel vermeldt dat de wieken in april 2024 zonder letsel op straat neerstortten, en dat de windmolen die juli werd gerestaureerd.

Van de Franse cancan van de jaren 1920 tot vandaag

Het artikel over de cancan vermeldt dat professionele danseressen van het late negentiende-eeuwse de bewegingen ontwikkelden die choreograaf Pierre Sandrini later bundelde in de spectaculaire French Cancan, die hij in de jaren 1920 in het cabaret creëerde. Het was een chorus-line-routine, een mix van de Parijse danszaalstijl met Britse en Amerikaanse music-hall-lijnen. Sinds 1951, zo vermeldt het artikel over de Moulin Rouge, maakt de French Cancan deel uit van de revues van het cabaret. Wat een bepaalde avond wordt getoond, beslist het cabaret zelf.

Wat het betekent voor jouw avond

De geschiedenis kennen verandert hoe de avond leest. De affiches, de rode windmolen en de hoge trappen zijn allemaal ouder dan het gebouw waarin je zult zitten, en de zaal en haar decor dateren van de renovatie in de jaren 1950. Wikipedia vermeldt dat het decor, grotendeels uitgevoerd door ontwerper Henri Mahé, tot vandaag bewaard blijft. Je zit in een heropbouw die een naam, een uithangbord en een dans erft, en het showticket dekt de rest van de avond.

Reserveer je avond ↗

Bronnen

  1. Read more: Moulin Rouge on the English Wikipedia
  2. Read more: Can-can on the English Wikipedia
  3. Read more: Joseph Oller on the English Wikipedia
  4. Read more: Charles Zidler on the English Wikipedia
  5. Read more: La Goulue on the English Wikipedia
  6. Read more: Henri de Toulouse-Lautrec on the English Wikipedia
  7. Read more: Moulin Rouge on the French Wikipedia
Reserveer je avondEindprijs · niet restitueerbaar