← Kabaretowe widowisko na Montmartrze — powrót do pełnego przewodnika

Historia

Kankan i wiatrak

Skąd pochodzi kankan, kto otworzył kabaret w wiatraku w 1889 roku, co Toulouse-Lautrec tam malował i co spłonęło w 1915 roku — na podstawie źródeł publicznych.

Autor Montmartre Cabaret Guide · fakty ostatnio zweryfikowane

Zarezerwuj swoją noc ↗

Szybka odpowiedź

Uważa się, że kankan wyewoluował z ostatniej figury kadryla, a w latach 90. XIX wieku miał już zawodowe gwiazdy. Kabaret na Montmartrze otwarto w październiku 1889 roku; prowadzili go Joseph Oller i Charles Zidler, a plakaty Toulouse-Lautreca rozsławiły jego nazwę za granicą. Pożar zniszczył pierwszy budynek w 1915 roku, a odbudowany kabaret ponownie otwarto w 1925 roku — dlatego dzisiejszy wiatrak jest rekonstrukcją. Wikipedia nazywa go kolebką współczesnej formy kankana.

Taniec z kadryla

Malowany kropkami obraz dwóch tancerek w różowych spódnicach wykonujących wysoki wykop przed widzianym od tyłu muzykiem
Obraz Seurata przedstawiający taniec z wysoko wyrzucanymi nogami, Le Chahut, 1889–90. · Photo: Georges Seurat, public domain, via Wikimedia Commons

Kankan to pełen energii taniec, który zyskał popularność w paryskich salach muzycznych w latach czterdziestych XIX wieku. Według Wikipedii uważa się, że wyewoluował z finałowej figury kadryla, tańca towarzyskiego dla czterech lub więcej par. Jego główne cechy to energiczne operowanie spódnicami i halkami, wysokie kopnięcia, szpagaty i gwiazdy. Uchodził za skandaliczny, częściowo dlatego, że kopnięcia były celowo odsłaniające, a odnotowano sporadyczne aresztowania, choć artykuł nie znajduje żadnego zapisu o całkowitym zakazie.

Otwarcie w 1889

Kabaret otwarto 6 października 1889 roku u stóp wzgórza Montmartre. Jego twórcą był Joseph Oller, przedsiębiorca urodzony w Katalonii, a dyrektorem Charles Zidler. Wikipedia podaje, że celem było przyciągnięcie zamożnych paryżan do modnej dzielnicy, i wspomina, że w ogrodzie stał wielki słoń. Wśród przyczyn wczesnego sukcesu wymienia wieczory szampańskie, nowy taniec oraz widownię zbudowaną z myślą o szybkich zmianach dekoracji.

Czerwony wiatrak

Czarno-biała fotografia uliczna przedstawiająca front kabaretu z wiatrakiem na dachu, samochód przy krawężniku i kilka osób na chodniku
Fasada kabaretu na wczesnej fotografii prasowej z kolekcji Agence Rol. · Photo: Agence Rol, public domain, via Wikimedia Commons

Francuska Wikipedia podaje, że Oller i Zidler wyobrazili sobie wielki wiatrak pomalowany na czerwono i podświetlany nocą, jako znak widoczny z wielkich bulwarów, a jego projekt narysował Adolphe Willette. Różnił się od pozostałych wiatraków na wzgórzu, które mieliły ziarno i gips. Ten powstał, by reklamować lokal. Znak zadziałał: czerwony wiatrak na dachu do dziś jest wizytówką kabaretu.

La Goulue i Valentin

La Goulue, czyli Żarłoczna, to pseudonim sceniczny Louise Weber. Wikipedia podaje, że tańczyła z Valentinem le Désossé, Walentynem Bez Kości, nocnym tancerzem amatorem, który w rzeczywistości był handlarzem wina, gdy kabaret otwierał swoje podwoje. Oboje natychmiast stali się gwiazdami. Stała się najlepiej opłacaną artystką estradową swoich czasów, a w latach 90. XIX wieku kankan miał profesjonalne gwiazdy takie jak ona i Jane Avril, podczas gdy niegdyś tańczyli go głównie studenci w publicznych salach tanecznych.

Plakaty Toulouse-Lautreca

Żółty litograficzny plakat Toulouse-Lautreca przedstawiający tancerkę w gorsecie w kropki z uniesionymi spódnicami obok wysokiej szarej postaci w cylindrze
Plakat Toulouse-Lautreca przedstawiający La Goulue z 1891 roku. · Photo: Henri de Toulouse-Lautrec, public domain, via Wikimedia Commons

Henri de Toulouse-Lautrec otrzymał zlecenie na plakaty, gdy kabaret otwierał swoje podwoje, a artykuł mu poświęcony wspomina, że kabaret rezerwował dla niego miejsce i eksponował jego obrazy. Jego pierwszy plakat dla tego miejsca, z 1891 roku, przedstawiał La Goulue. Artykuł o Moulin Rouge przypisuje jego plakatom i obrazom szybkie i międzynarodowe rozsławienie kabaretu. Dla wielu osób pozostają one tym, z czym kabaret jest kojarzony.

Pożar w 1915 roku, odbudowany w 1925 roku

27 lutego 1915 roku budynek spłonął podczas prac budowlanych i pozostawał zamknięty przez dziewięć lat. Ponownie otwarto go w 1925 roku. Wikipedia przypisuje Gesmarowi, młodemu scenografowi, konstrukcję młyna, która do dziś definiuje fasadę. Ten sam artykuł odnotowuje, że w kwietniu 2024 roku skrzydła zawaliły się na ulicę, nikomu nic się nie stało, a w lipcu tego roku wiatrak został odrestaurowany.

Od francuskiego cancanu z lat 20. XX wieku po współczesność

Artykuł o can-canie podaje, że profesjonalni tancerze schyłku XIX wieku wypracowali kroki, które choreograf Pierre Sandrini połączył później w widowiskowym French Cancan, stworzonym przez niego w kabarecie w latach 20. XX wieku. Był to układ typu chorus line, łączący paryski styl sali tanecznych z brytyjskimi i amerykańskimi szeregami music-hallowymi. Jak podaje artykuł o Moulin Rouge, od 1951 roku francuski cancan jest częścią rewii kabaretu. To, co pokazane zostanie danego wieczoru, zależy od decyzji kabaretu.

Co to oznacza dla Twojego wieczoru

Znajomość tej historii zmienia sposób, w jaki odczytujesz wieczór. Plakaty, czerwony wiatrak i wysokie kopnięcia są starsze niż budynek, w którym będziesz siedzieć, a sala i jej wystrój pochodzą z renowacji z lat 50. Wikipedia podaje, że wystrój, w dużej mierze dzieło projektanta Henriego Mahé, przetrwał do dziś. Siedzisz w odbudowanym obiekcie, który odziedziczył nazwę, szyld i taniec, a bilet na show obejmuje resztę wieczoru.

Zarezerwuj swoją noc ↗

Źródła

  1. Read more: Moulin Rouge on the English Wikipedia
  2. Read more: Can-can on the English Wikipedia
  3. Read more: Joseph Oller on the English Wikipedia
  4. Read more: Charles Zidler on the English Wikipedia
  5. Read more: La Goulue on the English Wikipedia
  6. Read more: Henri de Toulouse-Lautrec on the English Wikipedia
  7. Read more: Moulin Rouge on the French Wikipedia
Zarezerwuj swoją nocOstateczna cena · bezzwrotna