Η συνοικία
Μονμάρτη και Πιγκάλ, εν συντομία
Τι είναι η Μονμάρτη και το Πιγκάλ, πώς ο λόφος έγινε η συνοικία των καλλιτεχνών και των καμπαρέ του Παρισιού, και τι να δείτε γύρω από την παράσταση.
Κλείστε τη βραδιά σας ↗Γρήγορη απάντηση
Η Μονμάρτη είναι ένας λόφος στο βόρειο Παρίσι, ύψους 130 μέτρων, γνωστός για τους καλλιτέχνες, τη βασιλική Sacré-Cœur με τον λευκό τρούλο και τα νυχτερινά κέντρα της. Το Πιγκάλ απλώνεται χαμηλότερα προς τα νοτιοδυτικά, και εκεί βρίσκεται το καμπαρέ, κοντά στον σταθμό μετρό Blanche. Καλλιτέχνες όπως ο Renoir, ο Toulouse-Lautrec και ο Picasso έζησαν και εργάστηκαν στον λόφο γύρω από τη στροφή του εικοστού αιώνα. Ένας σύντομος περίπατος γύρω του αποτελεί ιδανική αρχή για τη βραδιά.
Ο λόφος
Η Wikipedia περιγράφει το Μονμάρτρο ως έναν μεγάλο λόφο στο βόρειο 18ο διαμέρισμα του Παρισιού, ύψους 130 μέτρων, που δίνει το όνομά του στην γύρω περιοχή. Είναι γνωστό για την καλλιτεχνική του ιστορία, για τη λευκή τρούλο Βασιλική της Sacré-Cœur στην κορυφή του και ως συνοικία με νυχτερινά κέντρα. Η βασιλική χτίστηκε από το 1876 έως το 1919, με χρηματοδότηση από δημόσια συνδρομή.
Οι καλλιτέχνες
Κατά τη Belle Époque, την οποία το άρθρο χρονολογεί από το 1872 έως το 1914, πολλοί καλλιτέχνες έζησαν ή εργάστηκαν στον λόφο επειδή τα ενοίκια ήταν χαμηλά. Το άρθρο για το Μονμάρτρο αναφέρει μεταξύ αυτών τους Renoir, Degas, Toulouse-Lautrec, Suzanne Valadon, Utrillo, Picasso και Van Gogh. Κοντά στη βασιλική, οι καλλιτέχνες εξακολουθούν να στήνουν τα καβαλέτα τους ανάμεσα στα τραπέζια και τις ομπρέλες της Place du Tertre, όπου οι επισκέπτες ζωγραφίζουν τα πορτρέτα τους.
Ο άλλος ανεμόμυλος
Το Μονμάρτρο είχε κάποτε πολλούς ανεμόμυλους που άλεθαν σιτάρι και γύψο. Ο Moulin de la Galette, που φαίνεται εδώ, είναι ένας από τους επιζώντες, και δεν είναι το καμπαρέ. Ο Renoir ζωγράφισε έναν κυριακάτικο χορό εκεί το 1876. Η Wikipedia συμπεριλαμβάνει τον Moulin de la Galette στα αξιοθέατα του λόφου, οπότε μια βόλτα προς αυτόν είναι μια λογική αξιοποίηση ενός νωρίς βραδιού.
Τα καμπαρέ του λόφου
Μέχρι τον δέκατο ένατο αιώνα ο λόφος ήταν διάσημος για τα καφέ του, τις γκενγκέτ με δημόσιο χορό και τα καμπαρέ του. Η Wikipedia αναφέρει το Le Chat Noir, που ιδρύθηκε το 1881 και αποτελούσε στέκι συγγραφέων και ποιητών, και το καμπαρέ αυτού του οδηγού, που ιδρύθηκε το 1889. Το Lapin Agile, όπου συγκεντρώνονταν καλλιτέχνες, βρίσκεται ακόμη εκεί. Η boulevard de Rochechouart διατηρεί αίθουσες συναυλιών εμπνευσμένες από τα παλιά καμπαρέ.
Πιγκάλ, κατηφορικά
Κατηφορίζοντας προς τα νοτιοδυτικά βρίσκεται η Πιγκάλ, την οποία η Wikipedia περιγράφει ως περιοχή με κόκκινα φανάρια. Αναφέρει ότι σήμερα η περιοχή είναι κυρίως γνωστή για τα καταστήματα που πωλούν μουσικά όργανα ροκ μουσικής και για τις αίθουσες συναυλιών, και τοποθετεί εκεί το καμπαρέ, κοντά στον σταθμό Blanche.
Κάνοντάς το μια βραδιά
Η παράσταση διαρκεί περίπου δύο ώρες, οπότε υπάρχει χρόνος για μια βόλτα πριν ή μετά. Ένα συνηθισμένο πλάνο είναι ο λόφος νωρίς το απόγευμα και ένα γεύμα πριν ή μετά την επιθεώρηση. Φορέστε παπούτσια που ταιριάζουν τόσο στα καλντερίμια όσο και στον ενδυματολογικό κώδικα, καθώς ο λόφος είναι απότομος και το καμπαρέ δεν επιτρέπει αθλητικά παπούτσια. Αν θέλετε δείπνο στην ίδια κράτηση, η εκδοχή με δείπνο είναι η εναλλακτική.
Πηγές